filmography filmography

Chopin. Pragnienie miłości

Year: 2002

production:
Antczak Production

screenplay:
Barańska Jadwiga, Antczak Jerzy

directed by:
Antczak Jerzy


cast/actors:
Wroński Marek, Mastyna Seweryn, Matuszak Włodzimierz, Mayzel Jan, Morawski Bartosz, Oksza-Łapicki Andrzej, Paczyński Ludwik, Pecio Piotr, Polaski Maciej, Preidl Piotr, Pudzianowski Zbigniew, Redosz Andrzej, Sanakiewicz Paweł, Sieczkowski Michał, Sikora Andrzej, Starczyński-Biały Waldemar, Szaniawski Janusz, Szklarski Wacław, Szmidt Stefan, Sztejman Zbigniew, Szwed Paweł, Tomica Jarosław, Turowicz Jerzy, Trutkowski Jerzy, Tymiński Piotr, Walentowicz Rafał, Wilewski Maciej, Wojdyła Maciej, Woźniak Jerzy, Wyczesany Daniel, Wysocki Piotr, Zarychta Witold, Nahorny Włodzimierz, Hartmann Wojciech, Kowalewski Wojciech, Rok Paweł, Barańska Jadwiga, Adamczyk Piotr, Stenka Danuta, Stachura Bożena, Woronowicz Adam, Muldner Sara, Jerzy Zelnik, Radwan Anna, Sitek Agnieszka, Gajos Janusz, Zieliński Andrzej, Opania Marian, Fronczewski Piotr, Majchrzak Krzysztof, Gosztyła Krzysztof, Obertyn Marek, Rozenek Jacek, Korcz Anna, Konarski Michał, Kizinkiewicz Magdalena, Okraska Paweł, Grałek Jerzy, Merle Zofia, Gładkowska Maria, Damięcki Grzegorz, Borowski Tadeusz, Nowisz Paweł, Duryasz Wojciech, Szenajch Andrzej, Dziarska Izabella, Łapiński Jerzy, Babiak Anna, Bergmann Marzena, Borer Joanna, Brykczyńska Angelika, Buczkowska Małgorzata, Chmara Katarzyna, Chruścińska Beata, Deszcz-Pudzianowska Jolanta, Fidler Joanna, Gliwa Sylwia, Górniak Joanna, Górska Krystyna, Ilgner Kinga, Jabłonowska Halina, Jachiewicz Alicja, Jakubecka Grażyna, Jarzyna Iwona, Jędrejek Joanna, Kadulska Anna, Karchowska Anna, Kaszyńska Cynthia, Kołodziej-Karpińska Alina, Komornicka Małgorzata, Kozikowska Beata, Krupka Izabela, Kucińska Ilona, Kurkówna Agnieszka, Lipiec Zuzanna, Łopatowska Anna, Marzec Agnieszka, Nowiczewska Sylwia, Olbromska Irena, Ostolska Magdalena, Pater Hanna, Poleszak Dorota, Rapa Małgorzata, Rembielińska Magdalena, Ryciak Eliza, Skołuba-Uryga Nina, Skrzypek Katarzyna, Sokołowska Monika, Świetlicka Anna, Stadnicka Izabela, Szymańska Alicja, Taracińska Katarzyna, Torończyk Anna, Wadowska Monika, Wójcik Anna, Wronowska Barbara, Berny Stanisław, Bielawiec Tomasz, Bocianiak Marek, Bogdański Zbigniew, Chmielarczyk Andrzej, Chochlew Marcin, Czubak Ryszard, Dębski Andrzej, Dragun Jacek, Dydliński Ireneusz, Felczyński Jerzy, Fifowski Janusz, Fryźlewicz Wojciech, Gajos Piotr, Gęsikowski Tomasz, Golejewski Andrzej, Kalczyński Tomasz, Kempa Jarosław, Kleszcz Paweł, Kocięcki Artur, Kopeć Witold, Kowalski Adam, Kozioł Ireneusz, Krawczyk Marian, Kruczkowski Roman, Krzyszczak Jan, Kurczuk Jerzy, Litwińczuk Zbigniew, Machnicki Ireneusz, Magnuski Wojciech, Majewski Artur

scenography:
Przedworski Andrzej

producer:
Rakowski Paweł, Antczak Jerzy

producer:
Majdosz Elżbieta, Jacuta Ewa, Jurczak Małgorzata

producer assistant:
Rakowski Paweł

camera:
Kłosiński Edward

costumes:
Grabarczyk Paweł, Biernawska-Tesławska Magdalena

make-up:
Andrys Izabela, Karpińska Iwona Maria

montage:
Romanowska-Różewicz Ewa

music consultant:
Przedpełska-Bieniek Małgorzata, Broczkowska-Kędzierzawska Marta

pianistic preparation:
Majchrzak Maciej

[realizacja nagrań]:
Pobiedzińska Elżbieta, Guziołek-Turbelewicz Ewa, Mieczkowski Tadeusz, Gola Michał

[zgranie muzyki]:
Dukszta Tomasz, Dziuba Marcin, Mieczkowski Tadeusz, Artymowicz Andrzej

sound:
Wołk-Łaniewski Nikodem

sound cut:
Kuśmierczyk Jacek, Lindemann Grzegorz, Kaliński Sebastian

double:
Mazurkiewicz Paweł

music/composer:
Chopin Fryderyk

music:
Gogolewski Wojciech, Antczak Jerzy

[obsada filmu - INSTYTUCJE]:
Polish Association of Folk and Urban Culture Lovers "Sławiniacy" The Representative Orchestra of the Polish Army



Techical data: Czas: 123'
Film barwny (negatyw: Eastman Kodak)
Dźwięk: Dolby Digital
Okres zdjęciowy: 25 lipca - 7 listopada 2000 (72 dni zdjęciowe)
Budżet: ok. 5 mln dolarów
Plenery: m. in. pałac w Kozłówce (filmowe Nohant, salon baronowej Rodschild), pałac w Otwocku (3 paryskie mieszkania Chopina), Warszawa (Kampus Główny Uniwersytetu Warszawskiego - ulice Paryża, Pałac Tyszkiewiczów - siedziba księcia Konstantego, klatka schodowa jednego z mieszkań Chopina, Pałac Kazimierzowski - siedziba księcia Konstantego; Łazienki Królewskie - sala koncertowa 2 występów Chopina); okolice Lubartowa; stare miasto w Lublinie (ulice Warszawy i Paryża), Paryż, Majorka
Nagrań muzycznych dokonano w studiach Polskiego Radia w Warszawie
Zgranie muzyki w systemie Dolby Digital oraz postsynchrony: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie
Efekty synchroniczne i zgranie dźwięku w systemie Dolby Digital: Barrandov Studio

Works: Koncert e-moll op. 11, cz.I, wyk.: Janusz Olejniczak, Polska Orkiestra Symfoniczna, dyr. Wojciech Michniewski
Koncert f-moll op. 21, cz.II, wyk.: J. Olejniczak, Polska Orkiestra Symfoniczna, dyr. Wojciech Michniewski
Nokturn cis-moll op. 27 nr 1 (w opr. Wojciecha Gogolewskiego), wyk.: Vadim Brodski, Paweł Mazurkiewicz, J. Olejniczak
Etiuda As-dur op.25 nr 1 (w opr. Krzysztofa Majchrzaka i J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak, Polska Orkiestra Symfoniczna, dyr. Wojciech Michniewski
Etiuda e-moll op.25 nr 12 (w opr. Krzysztofa Majchrzaka i J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Walc Des-dur op.64 nr 2, wyk.: J. Olejniczak, Paweł Olejniczak
Preludium Des-dur op. 28 nr 15 (w opr. Piotra Adamczyka i adaptacji J. Olejniczaka), wyk.: P. Adamczyk, J. Olejniczak
Johann Strauss ojciec Philomelen Walz C-dur op. 82 nr 2 (w opr. J Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Nokturn c-moll (1837) (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak, Polska Orkiestra Symfoniczna, dyr. W. Michniewski
Nokturn cis-moll op. posth (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Preludium Fis-dur op.28 nr 13 (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Mazurek e-moll op.17 nr 2 (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Preludium d-moll op. 28 nr 24 (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Fantasie Impromptu cis-moll op.66 (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Polonez As-dur op. 53 (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Walc a-moll KK IV B NR II (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak, Polska Orkiestra Symfoniczna, dyr. W. Michniewski
Kazimierz Lubomirski Piosenka "O Gwiazdeczko" do słów Wiktoryna Zielińskiego w opracowaniu Ernesta Brylla, wyk.: J. Olejniczak, Małgorzata Przedpełska-Bieniek
Polonez C-dur op.3, wyk.: Pamela Frank, Yo-Yo Ma, Emanuel Ax, J. Olejniczak
Sonata g-moll op.65, cz. Largo, Allegro, wyk.: Pamela Frank, Yo-Yo Ma, Emanuel Ax
Trio g-moll op. 3, cz.IV, wyk.: Pamela Frank, Yo-Yo Ma, Emanuel Ax
Jerzy Maksymiuk, Henryk Kuźniak Marsz dla Księcia Konstantego (kompozycja i adaptacja na motywach Poloneza C-Dur Op. 3 Fryderyka Chopina), wyk.: J. Olejniczak, Orkiestra Reprezentacyjna Wojska Polskiego
Mazurek D-dur op. 33 nr 2 (w opr. J. Maksymiuka i H. Kuźniaka), wyk.: J. Olejniczak, Marek Wroński, Krzysztof Bąkowski, Paweł Rok, Wojciech Kowalewski
Franciszek Liszt Rapsodia węgierska cis-moll nr 2 (w opr. J. Olejniczaka), wyk.: J. Olejniczak
Wojciech Gogolewski Introdukcja, Aleja (kompozycja i orkiestracja na motywach Walca A-moll KK IV B nr 11 Fryderyka Chopina), wyk.: J. Olejniczak, Polska Orkiestra Symfoniczna, dyr. W. Michniewski
Andante spianato Es-dur op. 22 (w opr. na orkiestrę W. Gogolewskiego), wyk.: J. Olejniczak, Polska Orkiestra Symfoniczna, dyr. W. Michniewski
Etiuda cis-moll op. 10 nr 4, wyk.: Yukio Yokoyama
Etiuda es-moll op. 10 nr 6, wyk.: Yukio Yokoyama
Etiuda c-moll op. 10 nr 12, wyk.: Yukio Yokoyama
Etiuda gis-moll op. 25 nr 6, wyk.: Yukio Yokoyama
Etiuda a-moll op. 25 nr 11, wyk.: Yukio Yokoyama

Prizes: 2002 - Nagroda Stowarzyszenia "Kina Polskie" - Złoty Bilet za zajęcie trzeciego miejsca w rankingu oglądalności
2003 - Danuta Stenk a - Orzeł, Polska Nagroda Filmowa w kategorii: najlepsza główna rola kobieca
2003 - Andrzej Przedworski - Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsza scenografia
2003 - Magdalena Tesławska - Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsze kostiumy
2003 - Paweł Grabarczyk - Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepsze kostiumy
2003 - Nikodem Wołk-Łaniewski - Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy dźwięk
2003 - Jerzy Antczak - Houston (MFF) - Platinum Award dla najlepszego dramatu
2003 - Edward Kłosiński - Houston (MFF) - Golden Award dla najlepszych zdjęć

Other:
Produkcja wykonawcza: Skorpion Art Film
Koprodukcja: PKO Bank Polski S.A., Telewizja Polska - Agencja Filmowa, Wizja TV, Agencja Produkcji Filmowej, ITI Cinema (firma dystrybucyjna)
Laboratorium: Telewizja Polska - Agencja Filmowa http://film.onet.pl/oficjalne/chopin/ - oficjalna strona filmu
http://www.filmpolski.pl/fp/film1.dll/opisfilmu?baza=1&nrf=8514&start=1 – strona filmu w bazie Biblioteki i Ośrodka Informacji Filmowej Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, zawierająca m.in. galerię 60 zdjęć

Source of information: Baza danych Biblioteki i Ośrodka Informacji Filmowej Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi



Filmowa opowieść o Fryderyku Chopinie rozpoczyna się na ulicach Warszawy. Jest mglista noc, ulicami miasta pędzi kareta. To adiutant Wielkiego Księcia Konstantego jedzie po młodego Fryderyka, który - jako jedyny - jest w stanie uspokoić napad szału dyktatora. Młody kompozytor posłusznie jedzie do Belwederu i swoją grą koi nerwy Konstantego. Chopin nienawidzi Moskala, ale ulega prośbom ojca, który liczy na stypendium artystyczne dla syna fundowane przez carskiego namiestnika. W końcu i syn, i ojciec zbuntują się - Fryderyk nie będzie więcej grał dla Konstantego. Stypendium zostanie cofnięte, ale za pieniądze przeznaczone na posagi swoich dwóch sióstr: Izabeli i Ludwiki, Fryderyk i tak wyjedzie do Paryża. W kraju jest coraz niebezpieczniej, zbliża się czas powstania listopadowego, dla chorowitego artysty to najwyższy czas na wyjazd: "Musimy jak najszybciej wyprawić Fryderyka z kraju" - mówi Albert, przyjaciel i konspirator. "W Paryżu, w stolicy sztuki więcej zrobi dla sprawy Polski grając w najlepszych salach koncertowych i wydając swoje utwory, niż tu, na barykadach powstańczych z karabinem w ręku." - dodaje Albert.

W Paryżu jednak nikt na Fryderyka nie czeka. Żyje więcej niż skromnie. Przez pierwsze lata nie udaje mu się zaciekawić żadnego wydawcy swoimi kompozycjami. Nie ma koncertów ani uczniów. Pieniądze z Polski powoli się kończą. Jest już rok 1832, rok po krwawym stłumieniu powstania i przybyciu do Paryża Wielkiej Emigracji. Chopin nadal jest nikim w Paryżu - czyżby zawiódł pokładane w nim nadzieje rodziny, przyjaciół, narodu? Z pomocą przychodzi Albert, który po powstaniu znalazł się w Paryżu i dzięki swoim kontaktom organizuje Fryderykowi koncert u baronowej Rothschild, na którym po raz pierwszy zaprezentowana zostaje jego muzyka towarzyskiej i kulturalnej elicie Paryża. Jego etiudy gra sam Ferenc Liszt, najgłośniejszy wówczas pianista Europy. Obaj kompozytorzy zostają zresztą od razu serdecznymi przyjaciółmi. "Myślę, że tym razem Paryż go zapamięta" - mówi baronowa. I zapamiętał. Od tego koncertu, a zwłaszcza po następnym, na który został zaproszony w konsekwencji tego pierwszego - w najlepszej sali koncertowej Paryża, sali Pleyela - sława Chopina będzie rosła, osiągając niespotykany dotąd poziom. Chopin stał się w ciągu kilku zaledwie sezonów prawdziwym gwiazdorem scen koncertowych i salonów. Zaczęto go wydawać, miał wielu uczniów, zapraszano go do najlepszych domów, diametralnie zmieniła się jego sytuacja materialna i towarzyska.

Inną sławą Paryża, z racji swoich niezwykle popularnych książek, ale i niekonwencjonalnego trybu życia i bycia, jest George Sand, która właśnie wygrała proces ze swoim byłym mężem o prawo do wychowywania dzieci oraz letniej posiadłości w Nohant. Madame Sand przyjęła męskie imię, czasem nosi męskie stroje i namiętnie pali cygara. Sławne są jej podboje miłosne: Musset, Flaubert, Liszt, najsławniejsi artyści epoki. Teraz przyszła kolej na Chopina, który króluje w paryskich salonach. Fryderyk nie cierpi na brak zainteresowania ze strony dam, choć właśnie zerwane zostały jego zaręczyny z Marią Wodzińską, której rodzice uznali związek córki z muzykiem, w dodatku chorowitym, za mezalians. Pierwsze wrażenie, jakie robi George na Chopinie po spotkaniu w salonie Liszta, jest zdecydowanie negatywne. "Cóż za antypatyczna kobieta" - napisze Fryderyk o Sand. W dodatku znacznie starsza od niego. Jednak George nie daje za wygraną. Pokochała Fryderyka i tak łatwo z niego nie zrezygnuje. Chopin jest w gruncie rzeczy bardzo samotny i chory - wymaga opieki, a tę opiekę oferuje mu George Sand. Pielęgnuje go w chorobie, gotuje buliony i pulardy, chce wywieźć go na Majorkę, gdzie ciepły klimat ma przywrócić choremu zdrowie. Jest jeszcze jeden powód przynaglający kochanków do wyjazdu z Paryża - Mallefille, dawny guwerner dzieci George, z którym niegdyś miała romans, teraz nachodzi ich w Paryżu i grozi Fryderykowi śmiercią.

Na Majorce początkowo wszystko układa się dobrze. George z dziećmi i Chopin wypoczywają i zwiedzają wyspę. Jest cudownie. Jednak jakieś fatum ciąży nad nimi. Pierwszy raz od 50 lat nad wyspą rozpętują się gwałtowne burze i stan zdrowia Chopina pogarsza się. Wezwany lekarz orzeka: zaawansowana gruźlica. Kochankowie wraz z dziećmi muszą opuścić willę, której właściciel obawia się zarazków gruźlicy i przenieść się do odległego klasztoru. George opiekuje się chorym, ale także gotuje i pierze. Dodatkowo narastają konflikty z dziećmi, zazdrosnymi o miłość matki. Idylliczne wakacje przeradzają się w koszmar, w dodatku Chopin musi wywiązywać się ze swoich zobowiązań wobec wydawcy.

Pierwszy raz do Nohant Chopin przyjeżdża w 1839 r. Przez następne 8 lat będzie tu spędzał letnie miesiące - zwykle od maja do października lub nawet listopada. Tu rozkwitnie miłość George i Fryderyka, tu powstaną najważniejsze opusy jego kompozycji, tu również będą narastały konflikty pomiędzy kochankami i dorastającymi dziećmi George, tu dojdzie do wypalenia się ich namiętności i rozstania. Maurycy nienawidzi Chopina, ponieważ odbiera mu miłość matki i w dodatku jest geniuszem, a jemu samemu brakuje talentu. Solange chce z matką rywalizować również o względy Chopina, od którego George odsunęła się. Są razem, ale bardziej jak przyjaciele, niż kochankowie. Zresztą Fryderyk pochłonięty jest bez reszty swoją muzyką. Staje się przy tym coraz bardziej drażliwy. Konflikty nawarstwiają się. Wkrótce dojdzie do definitywnego rozstania. Drobny incydent pomiędzy Maurycym i Janem, służącym Chopina oraz nieporozumienia przy stole, stają się pretekstem do wyjazdu z Nohant.

Na dorocznym koncercie Chopina w sali Pleyela George Sand wraz z dziećmi zasiada tuż przy fortepianie Fryderyka na miejscach zarezerwowanych dla najbliższych. Chopin jest u szczytu sławy, ale wiadomo, że stan jego zdrowia pogarsza się. Ponadto krążą plotki o rychłym rozpadzie jego związku z Sand. Fryderyk gra w uniesieniu, publiczność jak zwykle szaleje, a George wciąż wierzy, że gra tylko dla niej... Ale to już ostatni koncert Chopina u Pleyela i jedno z ostatnich spotkań dawnych kochanków. Solange, podkochująca się w Chopinie, na złość matce nawiązuje romans z rzeźbiarzem Clésingerem i wychodzi za niego za mąż. Ponieważ Fryderyk staje po stronie Solange w konflikcie z matką, w dodatku wspomaga ją, wpływa to na ostateczne zerwanie wszelkich stosunków z George. Triumfujący Maurycy może powiedzieć do matki: "Twoja ośmioletnia przygoda z tym suchotnikiem to twoja najgorsza powieść, Madame Sand!". Dawni kochankowie spotkają się jeszcze tylko raz - przypadkiem na schodach. Są już sobie obcy. Fryderyk idzie z trudem, jest zaskoczony spotkaniem. Patrzy długo na George. Chce utrwalić jej twarz na zawsze.

Chopin jest coraz bardziej chory. Pisze do matki do Warszawy - prosi, aby przyjechała do Paryża wraz z Ludwiką.

I znów mgła, szary, deszczowy dzień. Granica. Rosyjski żołnierz wypytuje Ludwikę wracającą z Paryża: "Co wieziemy do domu?". "Serce..." - odpowiada Ludwika po długiej pauzie. Spogląda na pola. Widzi wyłaniającą się z mgły drogę wysadzaną wierzbami. Droga ta miała ją i serce jej brata zaprowadzić do domu...

[na podstawie materiałów dystrybutora]