Persons related to Chopin Persons related to Chopin

Michał Kleofas Ogiński

Michał Kleofas Ogiński

Michał Kleofas Ogiński

*25 IX 1765 Guzów k. Warszawy, †15 X 1833 Florencja

We are sorry but the following text is not available in the English language
 

Michał Kleofas Ogiński - kompozytor, dyplomata, piastował funkcję podskarbiego wielkiego litewskiego. W dzieciństwie uczył się gry na fortepianie i na skrzypcach (początkowo u Ivana Jarnovicia w Warszawie, następnie w 1798 u Giovanniego Viottiego w Paryżu). Muzykował w majątkach arystokracji, grając dzieła Haydna, Mozarta, a nawet wczesne kompozycje Beethovena. U stryja Michała Kazimierza w Słonimiu poznał wystawiane tam w latach siedemdziesiątych opery włoskie i francuskie. 

W latach 1790-1791 jako dyplomata podróżował do Hagi, Amsterdamu i Londynu. Uczestniczył aktywnie w ówczesnym życiu politycznym kraju, biorąc udział w obradach Sejmu Czteroletniego. W 1792 roku opowiedział się po stronie konfederatów targowickich, należał także do grupy magnatów, którzy podpisali z Rosją i Prusami traktaty rozbiorowe. W 1794 wziął jednak udział w zakończonym klęską powstaniu kościuszkowskim, co spowodowało konfiskatę jego majątku i zmusiło go do wyjazdu za granicę, do Wenecji. Na lata 1797-98 datuje się paryski epizod w życiu Ogińskiego, kiedy to osobiście poznał Napoleona Bonapartego. Pod koniec 1801 roku powrócił w rodzinne strony i zamieszkał niedaleko Wilna. Po zakończeniu kampanii w 1812, podczas której opowiedział się po stronie cara Aleksandra I, działał w środowisku wileńskim, organizując koncerty i przedstawienia. W 1823 roku przeniósł się do Florencji, gdzie pozostał aż do śmierci, pochowany został w bazylice Santa Croce. 

Swą postawę artystyczną i poglądy na muzykę określił Ogiński w obfitej korespondencji. Daje w niej wyraz uwielbieniu dla Bacha i Haydna, szacunkowi dla Mozarta. Z twórczości Beethovena cenił jedynie utwory wczesne, pomijał całkowicie spuściznę Schuberta i wczesne dzieła Schumanna, nie akceptując rodzącej się w początkach XIX wieku estetyki romantyzmu. Nie doceniał talentu Moschelesa i Hummla, kunsztu Paganiniego, spośród wykonawców wyróżniał natomiast Marię Szymanowską, jako wybitną, godną uznania artystkę, lekceważąco odnosił się do sztuki wielkiej śpiewaczki Angeliki Catalani. 

Należy do reprezentantów okresu sentymentalizmu, piszących przed Chopinem taneczne miniatury fortepianowe i wytyczających drogę rozwojy gatunku. Główne pozycje w dorobku Ogińskiego stanowią polonezy, obok nich także mazurki, walce, menuety, marsze. Prócz miniatur tanecznych pisał pieśni i romanse w stylu galant o sielankowym charakterze, skomponował też operę Zélis et Valcour ou Bonaparte au Caïre.

Warto zauważyć, że nazwisko Ogińskiego nie pojawia się ani razu w listach czy pamiętnikarskich zapiskach Chopina. Rezonans polonezów Ogińskiego w twórczości polonezowej Chopina znajdujemy jedynie w pierwszych utworach tego drugiego należących do gatunku, zwłaszcza w Polonezie B-dur WN 1, w którym łatwo dostrzec pokrewieństwo ze słynnym Polonezem a-moll Pożegnanie Ojczyzny" Ogińskiego. W istocie to, co Chopin zawdzięcza Ogińskiemu, to podjęcie pierwszych prób stylizacji poloneza, a także wykształcenie typu poloneza lirycznego, elegijnego.


 

By category: