Persons related to Chopin Persons related to Chopin

Adolf Chybiński

Adolf Chybiński

Adolf Chybiński

*29 IV 1880 Kraków, †31 X 1952 Poznań

We are sorry but the following text is not available in the English language
 

Muzykolog, historyk muzyki, etnograf muzyczny, pedagog, organizator studiów muzykologicznych na uniwersytetach we Lwowie i w Poznaniu. Pierwsze lekcje gry na fortepianie pobierał w Krakowie u Jana Ostrowskiego, Antoniego Szybalskiego i Alfonsa Szczerbińskiego. W latach 1891-98 był uczniem Jana Drozdowskiego. Wbrew zainteresowaniom muzycznym podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie w latach 1898-99. W latach 1899-1901 i 1902-04 studiował także na wydziale filozoficznym filologię klasyczną (u Kazimierza Morawskiego i Leona Sternbacha) oraz germanistykę (u Wilhelma Creizenacha).

Pierwsze dzieła muzykologiczne poznawał na własną rękę. Planował wydanie polskiego opracowania Musiklexikon Hugo Riemanna, którego pierwsza część (Słownik muzyków) - gotowa w roku 1900 - nie została opublikowana. W latach 1901-02, wysłany na studia filologiczne do Monachium, uczestniczył tam w seminarium muzykologicznym Adolfa Sandbergera. Po powrocie do Krakowa pisał artykuły i recenzje muzyczne, które niezbyt dobrze przyjmowane były jednak w środowisku krakowskim. W 1904 roku powrócił do Monachium. Rozpoczął czteroletnie, pogłębione studia muzykologiczne u Adolfa Sanbergera i Theodora Kroyera. Był słuchaczem wykładów z historii sztuki (u Bertholda Riehla i Karla Volla), historii literatury niemieckiej (u Karola Borinskiego i F. Munckera) oraz filozofii (u Teodora Lippsa). W latach 1905-07 pobierał także prywatne lekcje kontrapunktu i kompozycji u Ludwika Thuille’go. Przebywając w Monachium wyjeżdżał na koncerty młodopolskich kompozytorów do Berlina i od 1906 roku stał się propagatorem i żarliwym rzecznikiem ich twórczości. W późniejszych latach łączyła go trwała przyjaźń m.in. z Mieczysławem Karłowiczem i Karolem Szymanowskim.

W okresie studiów w Monachium rozpoczął działalność naukową. U niemieckich profesorów poznał metody pracy naukowej, które stały się podstawą prowadzonych w następnych latach samodzielnych badań nad historią muzyki polskiej. W 1907 roku ukazała się rozprawa Bogurodzica pod względem historyczno-muzycznym przynosząca sprostowanie wcześniejszej wiedzy o tym zabytku polskiej kultury muzycznej oraz jego analizę paleograficzną.

W 1908 roku otrzymał tytuł doktora filozofii w zakresie muzykologii na podstawie pracy Beiträge zur Geschichte des Taktschlagens (wydana w 1912 roku). W latach 1910-11 ukazały się jego studia o działalności kapeli rorantystów Materiały do dziejów królewskiej kapeli rorantystów na Wawelu. W 1912 roku otrzymał habilitację na podstawie rozprawy Teoria menzuralna w polskiej literaturze muzycznej pierwszej połowy XVI wieku (Kraków 1911) na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie. Następnie rozpoczął tam działalność pedagogiczną i zajął się organizowaniem Zakładu Muzykologii. W 1917 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1921 roku - tytuł profesora zwyczajnego. Był dziekanem (1928-29) oraz prodziekanem (1929-31) Wydziału Humanistycznego lwowskiego uniwersytetu. W latach 1916-28 prowadził także wykłady przedmiotów teoretycznych w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie.

W 1914 roku przeprowadził prace etnograficzne na Podhalu. W latach 1919-25 publikował artykuły o zbieraniu polskich melodii ludowych oraz metodach stosowanych w etnologii muzycznej. W 1924 roku Polska Akademia Umiejętności opublikowała pracę Instrumenty muzyczne ludu polskiego na Podhalu. Od 1926 roku działał jako członek-założyciel Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Muzyki w Warszawie i pod patronatem tego stowarzyszenia zainicjował w 1928 roku serię wydawniczą Wydawnictwo Dawnej Muzyki Polskiej. Przez następne 24 lata był jej redaktorem naczelnym. W latach 1928-34 współredagował wydawany przez to stowarzyszenie „Kwartalnik Muzyczny”. Współredagował także w latach 1934-35 miesięcznik „Muzyka Polska” wydawany przez (założone w 1934 roku) Towarzystwo Wydawnicze Muzyki Polskiej. Był redaktorem „Polskiego Rocznika Muzykologicznego”, którego dwa tomy ukazały się przed wojną w latach 1935 i 1936 (materiały przygotowane do tomu trzeciego - uratowane dzięki Chybińskiemu - wydano we wznowionym w latach 1948-50 „Kwartalniku Muzycznym”).

Do 1941 roku Chybiński prowadził pracę dydaktyczną we Lwowie. W następnych latach udzielał w tym mieście prywatnych lekcji w ramach tajnego nauczania (1941-43) oraz pracował jako tłumacz we Lwowskiej Ubezpieczalni Społecznej (1943-44). Kontynuował jednocześnie pracę naukową. Zorganizował przewiezienie zbiorów muzycznych znajdujących się we Lwowie do Krakowa.

Z myślą o przypadającej w 1949 roku setnej rocznicy urodzin Fryderyka Chopina zainicjował prace nad wydawnictwem Analizy dzieł wszystkich Fryderyka Chopina, które zaczęło ukazywać się po wojnie.

W 1944 roku opuścił Lwów. Do września 1945 roku przebywał w Krakowie oraz w Zakopanem, gdzie spotykał się z młodymi kompozytorami: Romanem Palestrem, Andrzejem Panufnikiem, Piotrem Perkowskim. W 1945 roku otrzymał propozycję objęcia katedry muzykologii na uniwersytecie w Poznaniu i w październiku tego roku rozpoczął kierowanie Zakładem Muzykologii, gdzie pracował do roku 1952. W latach 1948-49 był redaktorem naczelnym wznowionego „Kwartalnika Muzycznego”. Współpracował także z Wydawnictwem Dawnej Muzyki Polskiej. W 1948 roku wydał Słownik muzyków dawnej Polski do roku 1800. W 1949 roku ukazał się I tom monografii Mieczysław Karłowicz (1876-1909).

W 1950 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Poznańskiego. W 1951 roku nadano mu godność członka honorowego Polskiej Akademii Umiejętności. W 1952 roku otrzymał tytuł członka honorowego Polskiej Akademii Nauk.

Był aktywnym członkiem wielu towarzystw naukowych. Od 1914 roku współpracował z Komisją Antropologiczną, a od 1926 - Komisją Etnograficzną Akademii Umiejętności w Krakowie. W 1920 roku został członkiem Lwowskiego Towarzystwa Naukowego. W latach 1928-30 był wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Muzykologicznego. W 1929 roku powołany został na członka-korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności. Od 1929 roku przewodniczył Kuratorium Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem. W 1945 roku został członkiem Rady Wydawniczej powstałego Polskiego Wydawnictwa Muzycznego - spadkobiercy przedwojennego Towarzystwa Wydawniczego Muzyki Polskiej (dyrektorem został Tadeusz Ochlewski). Od 1945 roku był przewodniczącym sekcji Teorii Komisji Programowej Szkolnictwa Muzycznego. Od 1946 roku przewodniczył Państwowej Radzie Muzycznej Wydawniczej. W tym samym roku został czynnym członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. W Poznaniu współpracował m.in. z Komisją Artystyczną Państwowej Filharmonii, z Poznańskim Towarzystwem Przyjaciół Nauk, był członkiem Wojewódzkiej Rady Kultury i Rady Artystycznej Opery.

Źródło: www.polmic.pl


 

By category: